براي دريافت جديد ترين عکسها و فيلمها و همچنين جديد ترين موزيک ها اينجا عضو شويد :

من شکوفایی گل های امیدم را
در رویاها میبینم؛
و ندایی که به من می گوید:
گرچه شب تاریک است
                دل قوی دار
                 سحر نزدیک است...

الهی به مستان جام شهود                 به عقل آفرینان بزم وجود

به آنان که بی باده مست آمدند            ننوشیده می ، می پرست آمدند

دلم مجمر آتش طور کن

گلم ساغر آب انگور کن

به ساغر کشان شراب ازل                 به میخوارگان می لم یزل

به عشقی که شد از ازل آشکار         به حسنی که شد عشق را پرده دار

دلم مجمر آتش طور کن

گلم ساغر آب انگور کن

در این حال مستی صفا کردم                        تو را ای خدا من صدا کردم

از این روزگاری که من دیده ام            چه شبها خدایا خدا کرده ام

نهادم سر سجده بر خاکت                 به درگاهت امشب دعا کردم

شرار عمر فانی ام من                     طلوع جاودان تویی تو

نشان نا توانی ام من                     توان بی نشان تویی تو

تو شور عشقم داده ای                     مرا تو رسوا کرده ای

به کوی اهل دل مرا                    تو مست و شیدا کرده ای

کجا رو که چاره ساز                   ای خدا تویی تو

نیاز هرچه بی نیاز                         ای خدا تویی تو

بیتوته کوتاهی است جهان

 در فاصله گناه و دوزخ

خورشید همچون دشنامی بر می آید،

 و روز شرمساری جبران ناپذیری است.

آه، پیش از آنکه در اشک غرقه شوم چیزی بگو

درخت

       جهل معصیت بار نیاکان است

و نسیم وسوسه ای است نابکار

مهتاب پاییزی کفری است که جهان را می آلاید

چیزی بگوی

پیش از آنکه در اشک غرقه شوم چیزی بگوی

هر دریچه نغز، بر چشم انداز عقوبتی می گشاید

عشق چشم انداز رطوبت چندش انگیز پلشتی است

آسمان سرپناهی تا به خاک بنشینی و بر سرنوشت خویش گریه ساز کنی

آه، پیش از آنکه در اشک غرقه شوم چیزی بگوی، هر چه باشد

چشمه ها از تابوتها می جوشند

و سوگواران ژولیده آبروی جهانند

عصمت به آینه مفروش، که فاجران نیازمندترانند

خاموش منشین خدا را

پیش از آنکه در اشک غرقه شوم

از عشق چیزی بگو

از شهر سرد ...

صحرا آماده‌ي ِ روشن شدن بود
و شب از سماجت و اصرار خویش دست مي‌کشيد.

من خود گُرده‌هاي ِ دشت را بر ارابه‌ئي توفاني درنورديدم:
اين نگاه ِ سياه ِ آزمند ِ آنان بود تنها
که از روشنائي‌ي ِ صحرا جلو گرفت.
و در آن هنگام که خورشيد
عبوس و شکسته‌دل از دشت مي‌گذشت
آسمان ِ ناگزير را

به ظلمت ِ جاودانه

نفرين کرد.

بادي خشم‌ناک دو لنگه‌ي ِ در را بر هم کوفت
و زني در انتظار ِ شوي ِ خويش، هراسان از جا برخاست.
چراغ از نفس ِ بوي‌ناک ِ باد فرومُرد
و زن شرب ِ سياهي بر گيسوان ِ پريش ِ خويش افکند.
ما ديگر به جانب ِ شهر ِ تاريک بازنمي‌گرديم
و من همه‌ي ِ جهان را در پيراهن ِ روشن ِ تو خلاصه مي‌کنم.

□

سپيده‌دمان را ديدم
که بر گُرده‌ي ِ اسبي سرکش بر دروازه‌ي ِ افق به انتظار ايستاده بود
و آن‌گاه سپيده‌دمان را ديدم که نالان و نفس‌گرفته، از مردمي که
ديگر هواي ِ سخن گفتن به سر نداشتند دياري ناآشنا را راه مي‌پرسيد.
و در آن هنگام با خشمي پُرخروش به جانب ِ شهر ِ آشنا نگريست
و سرزمين ِ آنان را به پستي و تاريکي‌ي ِ جاودانه دشنام گفت.

پدران از گورستان بازگشتند
و زنان، گرسنه بر بورياها خفته بودند.
کبوتري از بُرج ِ کهنه به آسمان ِ ناپيدا پرکشيد
و مردي جنازه‌ي ِ کودکي مرده‌زاد را بر درگاه ِ تاريک نهاد.

ما ديگر به جانب ِ شهر ِ سرد بازنمي‌گرديم
و من همه‌ي ِ جهان را در پيراهن ِ گرم ِ تو خلاصه مي‌کنم.

□

خنده‌ها چون قصيل ِ خشکيده خش‌خش ِ مرگ‌آور دارند.
سربازان ِ مست در کوچه‌هاي ِ بُن‌بست عربده مي‌کشند
و قحبه‌ئي از قعر ِ شب با صداي ِ بيمارش آوازي ماتمي مي‌خواند.
علف‌هاي ِ تلخ در مزارع ِ گنديده خواهد رُست
و باران‌هاي ِ زهر به کاريزهاي ِ ويران خواهد ريخت،
مرا لحظه‌ئي تنها مگذار
مرا از زره ِ نوازش‌ات روئين‌تن کن.
من به ظلمت گردن نمي‌نهم
جهان را همه در پيراهن ِ کوچک ِ روشن‌ات خلاصه کرده‌ام
و ديگر به جانب ِ آنان

باز

    نمی گردم.